In de nacht van dinsdag 28 april op woensdag 29 april 2026 heeft er een tuinbrand gewoed in de tuin van mijn buren. Terwijl ik met de brandweer aan de telefoon zat, zag ik het vuur razendsnel mijn tuin in komen, door de harde wind. Mijn prachtige kattentuin is tot mijn grote verdriet volledig in de as gelegd. Gelukkig is er geen enkel mens en dier gewond geraakt bij deze brand, de schade is alleen materieel.

Natuurlijk ben ik dankbaar dat er geen slachtoffers gevallen zijn. Maar toch heeft zo’n allesverwoestende brand veel impact. In korte blogs probeer ik uiting te geven aan mijn gevoelens.

---

Ik heb een fantastisch bedrijf toegewezen gekregen van mijn verzekeraar (Univé). 🙏

Het bedrijf dat mijn tuin heeft opgeruimd en schoongemaakt heet BELFOR Nederland B.V.

Ik heb het team zien opruim- en schoonmaakwerkzaamheden zien doen hier in de tuin en was diep onder de indruk van hun zorgvuldige manier van werken. En hárd werken, dat deden ze ook nog. Ik kon gewoon geen uitdrukking geven aan mijn dankbaarheid daarvoor. Ik heb het wel geprobeerd met een review op Google.

Nicole van het schoonmaakteam vond de gedenktegeltjes van mijn vorige generatie van 4 katten tussen het verbrande puin. Bracht ze naar me toe en zei: ‘dit wil je wel houden, denk ik’. 😥🩷

Dat heeft me zo ontroerd dat ze die kwam brengen. Ik had de tegeltjes niet meer gezien en dacht dat ze helemaal vergaan waren in de brand.

De dingen die je vindt na een brand zijn zo bizar. Grote stenen die ik mooi vond en in de tuin had liggen. Wel 20 cm in doorsnede. Ze vielen gewoon uit elkaar toen ik ze oppakte. Dat is massief steen! Waarvan ik dan eigenlijk verwachtte dat zoiets onverwoestbaar is…

Ik vond wat rode flinters en een paar bolletjes piepschuim en ik dacht: wat is dit? Hoe is dit hier terechtgekomen? Dit is vast niet van mij geweest. Dat bleken de overgebleven flinters van mijn zitzak van Lidl te zijn! 😳

Tijdens de eerste inspectie zei ik tegen de teamleider van Belfor dat ik me ineens realiseerde dat ik de dag ervoor nog met iemand koffie had gedronken op twee tuinstoeltjes. Waar zijn die eigenlijk gebleven? Hij wees op een stukje kunststof op de grond en ik herkende inderdaad een stuk van de tuinstoelpoot. “Hebben ze hier gestaan?’, vroeg hij. Een zwart plakkaat ‘iets’ op de grond… dat waren de twee stoeltjes…

Pas nu schieten me steeds meer dingen te binnen die verloren zijn gegaan. Dingen die ik mis.

Het zijn maar dingen. Spullen zijn niet erg. Spullen zonder emotionele waarde. Dat is allemaal vervangbaar.

Maar dit soort dingen. De gedenktegeltjes. Dat die door zo’n zorgvuldig schoonmaakbedrijf gevonden en gered zijn… Dat maakt echt enorme indruk als je je hele geliefde kattentuin bent kwijtgeraakt door een brand.