Even voorstellen: Koffie en Frietje ♥

Door Marieke van de Weijer, 10 juli 2022

*Tromgeroffel* mag ik jullie voorstellen aan Koffie en Frietje? ♥

Ik heb ze op 9 juli 2022 geadopteerd bij het dierenasiel in Helmond.

Laat ik het hele verhaal maar eens vanaf het begin af aan vertellen, want de adoptie van twee katten komt voor iedereen die mij kent als een heel grote verrassing!

---

Mijn eigen katten

In 2012 kwam ik in Cuijk wonen met mijn geliefde schatten: de broers Jinn, Tonick, Thomas van toen 12 jaar en lief meisje Chloe o’Brian van toen 5 jaar (foto).

Thomas overleed in 2015. Jinn in 2016. Tonick in 2018 en Chloe in 2019. Echt afschuwelijk om bijna ieder jaar op rij een van je geliefde katten te verliezen en ik denk dat ik dit ook nooit meer helemaal te boven kom. Ik heb nog heel erg vaak verdriet om het verlies van mijn katten.

Structureel katten opvangen

Eigen katten en die dan moeten afgeven? Nee, na Chloe wilde én kon ik dat niet meer. Maar een leven zonder kat is ook niks! Dus ik ben toen structureel katten gaan opvangen, waar ik dat tot die tijd incidenteel deed. Altijd maar van één gezin tegelijkertijd. Heel soms een uitzondering van de opvang van een 2e kat in nood, maar het is veel werk om de katten in aparte ruimten voldoende aandacht en verzorging te geven. Met alle katten van wie afstand is gedaan was natuurlijk altijd iets aan de hand – en de meesten konden absoluut niet met andere katten samen. Er is zelfs een keer een ’tijdelijk opvangpoesje’ eerder dan gepland opgehaald, omdat de “vaste opvanger” die nog een thuis zocht, compleet geobsedeerd was door de wetenschap dat zij in een van de kamers zat. Hij deed niets anders meer dan loeien en waken bij de deur… 🙁

Het leek een perfecte oplossing. Katten in nood opvangen, rehabiliteren en herplaatsen. Mooi en dankbaar werk, dat is het absoluut. Bijna alle katten die hier kwamen, waren onzindelijk of hadden een probleem met sproeien in huis. Allemaal zijn ze hier direct zindelijk geworden en ook in hun nieuwe thuis zindelijk gebleven. ♥ Mooier wordt het echt niet!

De opvangers waren hier vaak lange tijd in de opvang, de meesten wel een maand of drie lang. Ik zoek altijd, voor iedere kat (herplaatser die nog thuis woont of opvanger hier) het best passende thuis. En dat is zeker niet altijd makkelijk voor een kat met een rugzakje. Maar het lukte uiteindelijk voor allemaal!

Een heel sterke band

Na zo’n lange tijd en intensieve zorg krijg je vaak een heel sterke band met een kat. Veel mensen zeggen ook tegen mij dat ze dit werk nooit zouden kunnen doen. Nooit meer afscheid zouden kunnen nemen van de katten. Maar het moet. Als ik iedere kat in nood had opgevangen – sinds ik dit werk ging doen 2003 – en die gehouden had, dan zat ik nu met 300 katten of zo, dat is natuurlijk gewoon geen optie. Reken maar dat het moeilijk was. Altijd wel een traantje bij hun vertrek en soms een flinke huilbui, als de kat geadopteerd was.

Mongo

Mijn breekpunt was Mongo. Met hem heb ik een intensief medisch traject gehad en het is helemaal goedgekomen met hem. Ik adoreerde die grappige, lompe kerel die 3 maanden bij me had gewoond – en ik had hem graag willen houden. Maar de volgende opvanger op de wachtlijst zat alweer met smart te wachten op een plek hier.

Ik vond het perfecte stel voor Mongo waar hij zo ongelofelijk veel liefde krijgt en ik sta 100% achter mijn beslissing om hem naar hen te herplaatsen. Het raakt me diep als ze zeggen dat ze nog iedere dag dankbaar zijn dat hij in hun leven is gekomen. ♥ Het is absoluut de juiste beslissing geweest.

Maar ik ging kapot. Dit was de eerste keer dat ik SPIJT had dat ik een kat had herplaatst. Ik heb zo verschrikkelijk gehuild, dagenlang, ik miste hem, ik had de adoptie het liefst willen terugdraaien, maar dat kon ik gewoon niet maken, hij zat én zit daar perfect en hij is gelukkig! Wat deed dit ontzettend veel pijn, wat was ik toch ongelofelijk gek op hem. 🙁 Ik krijg gelukkig nog steeds updates en foto’s en die plaats ik dan ook op zijn eigen Facebookpagina.

Na Mongo kwam Tijger

Na Mongo kwam Tijger, een ontzettende aanhankelijke lieverd, die ook 3 maanden in de opvang is geweest. Omdat hij zo intens gelukkig werd van een gezellig gezin (4x meer aandacht én meer handen om te aaien dan bij mij!) had ik heel goed vrede met zijn adoptie. Ik was zéker dol op dit lieve kereltje, maar het afscheid deed niet zo’n pijn als met Mongo.

Extreem-angstige Tommie en Jerrie

Vervolgens kwamen extreem-angstige Tommie en Jerrie. Ze hadden enorm veel moeite om te wennen en dit was voor mij opnieuw een breekpunt. Word ik te oud om dit werk te kunnen doen? Ben ik niet meer veerbaar genoeg? Heb ik na zóveel opvangers en zware herplaatsingstrajecten achter elkaar door – zonder eigenlijk tijd om alle emoties te verwerken – de energie niet meer om hiermee om te gaan? Ik weet het niet, maar wat viel het me ontzettend zwaar. De zorgen om hun gezondheid, het gebruik van eetlustopwekkers, overleggen met de dierenarts, dwangvoeren, tientallen keren per dag naar hun kattenkamer boven, in de hoop ze weer één hapje te laten eten. De zorg en zorgen hakten er ontzettend zwaar in.

Jerrie maakte grote stappen en werd al na 3 weken geadopteerd. En zijn adoptie deed Tommie zichtbaar goed. Door assertieve Jerrie durfde hij tot die tijd vrijwel niets. 7 weken nadat Tommie in de opvang was gekomen, werd ook hij geadopteerd.

Wolfje is de laatste opvanger

Het waren zware weken geweest met de intensieve zorg voor de lieve jongens en ik had toen al besloten: Wolfje is nu nog de enige kat die op de wachtlijst staat voor opvang, en dat is de laatste. Hoewel iedereen in mijn omgeving, ook klanten en adoptanten, het begrepen, vonden ze het intens jammer dat ik ging stoppen met opvangen. Al die dankbare baasjes van wie ik de kat weer op de rit heb gekregen, zij gunden het andere katten ook zo. Dat snapte ik ook en ik heb dan ook lang gepiekerd over dit besluit. Ik wist hoeveel kattenbaasjes in nood er zijn én helaas blijven – en het deed me pijn dat ik ze niet meer zou kunnen helpen. Maar het opvangen begon een té zware wissel op mij te trekken.

Het plan was gemaakt: Wolfje is de laatste opvanger en als hij herplaatst is, dan ga ik op zoek naar twee eigen katten.

Op 1 april 2022 kwam Wolfje. Hij was de 23^e kat in de opvang. Pittige jaren zijn het geweest, als ik zo terugkijk. Sinds december 2019 heb ik structureel en achter elkaar door telkens weer een kat in nood thuis opgevangen en van hieruit herplaatst.

Wolfje (8 jaar) woonde samen met zijn broertje, maar de laatste twee jaar ontstonden er steeds meer spanningen en zelfs heftige gevechten. De heftige pijn die Wolfje heeft gehad door blaasproblemen, speelden wellicht mee in de verslechterde relatie tussen hen. Ook Wolfje was direct zindelijk in de opvang.

Thuis woonde hij in een appartement zonder balkon en hier kwam hij in een eengezinswoning met 2 verdiepingen, alle vormen van verrijking en een fijn ingerichte kattenren in de tuin. Toch zag ik dat Wolfje ondanks dat niet 100% gelukkig was. Ik speelde sowieso iedere avond met hem – én overdag als hij dat wilde (maar dat was niet vaak). Er zouden genoeg positieve prikkels voor hem moeten zijn. Maar hij sliep veel en ondernam maar weinig. Het zou kunnen dat hij karaktermatig gewoon zo in elkaar zit, maar ik kon me dat met al mijn kattenervaring haast niet voorstellen. Ja, het is een angstkat, maar hij zou wel degelijk meer moeten en kúnnen genieten van dingen.

Ik durfde het niet aan om Wolfje te herplaatsen in een thuis met een andere kat. De introductie is (zelfs voor veel doorgewinterde kattengedragstherapeuten!) een pittige taak. Het is heel moeilijk om dit door adoptanten zorgvuldig, rustig en goed te laten doen. Als het mis zou gaan met een andere kat, gewoon omdat het niet klikt, of omdat de nieuwe baasjes het traject te snel zouden doorlopen, dan zou Wolfje terugkomen naar de opvang. En dat zou dan voor deze bangerik wéér een trauma erbij zijn.

Een eigen kat

Steeds vaker had ik de gedachte om een 2^e opvanger of een eigen kat te adopteren, om te kijken hoe het zou gaan. Als ik een beter beeld zou hebben van Wolfje in de omgang met een andere kat, zou ik hem ook beter kunnen matchen. Nu wil dat niet alles zeggen, want alles hangt af van de klik die hij zou hebben met een andere kat. En om voor ons onduidelijke redenen kan een kat (of hond, paard, of mens!) dat met de één wél hebben en met de ander niet…

Ik ben wat vaker online gaan kijken voor een eigen kat. Of eigenlijk twéé, want ik had al jaren een grote droom: een zwarte kat en een schildpadpoes die bij elkaar hoorden. Maar dat bleek nog helemaal niet zo eenvoudig! De kleurcombinatie van die twee was al weinig te vinden, maar ik wilde toch ook echt wat jongere katten, tot 3 jaar oud ongeveer.

Pip en Erie

Ik besloot de zoektocht eens anders in te steken en te gaan Googlen naar asiels hier in de regio, die ik misschien nog niet kende. Ook al woon ik al 10 jaar in Cuijk, ik ben zelf nooit actief op zoek geweest naar een kat en hoewel ik heel erg veel asiels in Nederland ken, kende ik ze zéker nog niet allemaal. En ja, zeg, ik vond twee asiels die ik nog niet kende! Dus ik keek bij de volwassen katten op de website van het asiel in Helmond, geen matches voor mij.

Ik ging het asiel volgen op Facebook en ik zag Erie, een zwart katertje van een half jaar. ♥ En hij wilde wel graag samen verhuizen met Pip. Ik denk: Pip??? Wie is Pip? Ik kon beide katten niet vinden op de site, maar ik had ook helemaal niet bedacht om te kijken bij de kittens! Mijn hart ging sneller kloppen, een zwart katertje én een schildpadpoesje!

Uit de teksten op de website van het asiel in Helmond bleek dat hier goede kattenkennis aanwezig is en daar was ik zéér van gecharmeerd! Het pleeggezin waar ze verblijven heeft jarenlange ervaring met de socialisatie van kittens en wat heeft dit gezin dat ook bij deze twee goed gedaan!

Erie

Erie is een zachtaardig kereltje met een geschatte geboortedatum van 01-12-2021. Erie is helemaal alleen gevonden en was bang en onzeker. In het pleeggezin heeft hij heel veel geleerd en grote stappen gezet.

Pip

Pip kwam op de leeftijd van 7 weken bij het gastgezin, ze heeft een geschatte geboortedatum van 04-04-2022. De moeder van Pip was een schuwe poes en had al vroeg aan Pip geleerd dat mensen eng waren. Om die reden zijn moeder en kittens op tijd van elkaar gescheiden om Pip nog goed te kunnen socialiseren. Ook vond ik het mooi dat in de tekst stond: “Als je met Pip wilt spelen is het belangrijk alleen een hengel of andere speeltjes te gebruiken en niet je handen of voeten.” Dit is voor iedere kitten heel erg belangrijk! Het laten spelen met je handen en voeten kan op latere leeftijd leiden tot (ernstig) probleemgedrag waarbij de volwassen kat handen en voeten aanvalt.

Combinatie van kater en poes?

Normaal gesproken zou ik deze combinatie (kater en poes) nooit aangedurfd hebben. Door mijn werk tref ik natuurlijk zo ongelofelijk veel mismatches van katers en poezen, broertjes en zusjes…Als kitten gaat het allemaal zó leuk samen, maar als de katten geestelijk volwassen zijn (rond de 3 jaar) maak ik natuurlijk maar al te vaak mee dat broer en zus (of kater en poes) uit elkaar groeien. En vaak zó erg, dat herplaatsing van één van de twee noodzakelijk is. Ik heb zelf in het verleden twee van mijn eigen katten moeten herplaatsen en dat is zo ongelofelijk pijnlijk geweest, dat hoop ik toch nooit meer mee te maken… Dus risico’s sluit ik zoveel mogelijk uit.

Keer op keer las ik de tekst op de website van het asiel opnieuw – en na een hele nacht wakker liggen en piekeren heb ik ’s morgens de stoute schoenen aangetrokken en contact opgenomen met het asiel. Voor mij was héél positief dat Erie al een half jaar oud was en Pip was een ondeugend jong dametje van nog geen 3 maanden oud. Erie is een heel zachtaardige kater en Pip is een pittige tante. De perfecte balans – en ik verwacht ook weinig problemen tussen hen op latere leeftijd, juist door deze combinatie van hun leeftijden en karakters.

Met het gastgezin waar de katjes verblijven, had ik een lang en gezellig telefoongesprek. We hebben ook uitgebreid gesproken over mijn plan met Wolfje. Ik hóópte natuurlijk dat Wolfje geactiveerd zou worden, meer plezier zou krijgen hier en vriendschap met hen zou sluiten.

Ik zag wel op tegen de introductie maar dat hoort erbij. Pip en Erie kregen de grootste kattenkamer en van daaruit liet ik ze langzaam wennen aan Wolfje. Het gastgezin zei ook: het zijn echte ‘katten-katten”. Aan Pip en Erie zou het zéker niet liggen, die zonden de juiste signalen uit.

Pip krijgt een nieuwe naam

Pip, het poesje, krijgt een nieuwe naam: Frietje.

Erie gaat Koffie heten

En Erie, het zwarte katertje, gaat Koffie heten.

Dit héél lange verhaal is dan ook de introductie van Koffie en Frietje, want je zult zéker foto’s en verhalen over ze tegenkomen op de website, onze Twitter-, Instagram– en Facebookpagina en al zeker in de vreselijk gezellige Zwarte Katten Groep op Facebook.

Genoeg spaargeld – en tóch een huisdierenverzekering

Wellicht nog iets interessants voor de lezers: ook al heb ik voldoende spaargeld, ik heb toch besloten om Koffie en Frietje direct te verzekeren. Een ziekte of aandoening verwacht je niet gauw op deze leeftijd, maar een ongeluk zit wel degelijk in een klein hoekje. En dan kan een dierenartsrekening al gauw in de honderden euro’s lopen (of erger!). Ik wil zorgeloos met ze naar de dierenarts kunnen gaan, in de wetenschap dat ik álles voor ze zal kunnen doen op medisch gebied. En een huisdierenverzekering geeft mij enorm veel gemoedsrust.

Ik heb geen seconde spijt gehad van het feit dat ik Chloe had laten verzekeren. Op latere leeftijd kreeg ze ineens van alles en ik heb de betaalde premie er tiendubbel en dwars uitgehaald. Zelfs al zouden Koffie en Frietje (net als mijn 3 broers) tot 12-jarige leeftijd nooit iets krijgen, waardoor je voor je gevoel misschien jarenlang “voor niets” betaalt, ik weet uit persoonlijke ervaring dat het onbetaalbaar is om je nooit zorgen te hoeven maken om dierenartskosten. De wetenschap dat je alles uit de kast kunt trekken als ze wat hebben en op geen enkele behandeling hoeft te bezuinigen, geeft een enorm stuk rust.

Thuis

En daar waren ze dan, Koffie en Frietje bij mij thuis. Koffie was nog héél erg bang en Frietje wilde dezelfde dag al de kamer uit om de boel te gaan verkennen. 🙂 Maar dat kon nog niet. Omdat Koffie het bangste was, was hij leidend in het hele proces. Eerst moest hij goed gewend zijn aan mij / niet meer bang zijn voor mij en dan volgde natuurlijk nog de langzame introductie met opvangkat Wolfje.

Klik op de foto’s voor een vergroting

Update 4 november 2022

De introductie heb ik héél rustig en zorgvuldig aangepakt. Wolfje had er veel moeite mee. Hij is zo onevenredig bang voor alles, óók voor deze katjes! Koffie zond vanaf de eerste kennismaking (door een kiertje van de deur) álle juiste signalen uit. Koffie was één en al vriendelijkheid naar Wolfje toe en drong zich niet op. ♥ Koffie is opgegroeid met een oudere kater in het pleeggezin en dikke vrienden met hem geworden. Dat wilde hij ook héél graag met Wolfje. Maar Wolfje wilde helemaal niets van hem weten en voor Frietje was hij zelfs extreem bang.

Toch maakte Wolfje iedere dag stappen en ik wilde het goed uitproberen of deze lieve opvangkat vrienden kon worden met Koffie en Frietje. Één ding stond voor mij als een paal boven water: ik houd Wolfje niet zelf als het slechts een gedoogrelatie wordt met de kittens. Veel mensen beseffen niet hoe ongelofelijk veel stille stress álle katten daarvan hebben in een meerkatshuishouden. Ik wil dat iedere kat die hier in de opvang is of woont, gelukkig is. En dat is met een gedoogrelatie absoluut niet het geval.

Op 26 augustus waren we 7 weken verder. Wolfje was wel degelijk ondernemender, nieuwsgieriger en actiever geworden sinds de komst van de kittens. Maar hij reageerde nog steeds niet op de lieve toenaderingspogingen van Koffie en wilde geen enkele interactie met Koffie aangaan. Ook Frietje begroette hem in het begin heel lief, maar Wolfje moest er niets van weten.

De relatie tussen Wolfje en Frietje werd steeds slechter en uiteindelijk zelfs ronduit vijandig. Het werd steeds duidelijker dat Wolfje het héél erg moeilijk vond om de aandacht te delen met de kittens. Ik was heel dankbaar dat ik dit zelf had kunnen testen om te kijken wat Wolfje ervan zou vinden, samenleven met andere katten, maar de conclusie was duidelijk: andere katten hebben geen meerwaarde in zijn leven.

In augustus kwam hij weer op de website voor herplaatsing. En ik vond de speld in de hooiberg! Wolfje is op 21 oktober 2022 geadopteerd door een geweldig lieve mevrouw en hij doet het boven verwachting goed. Hij is volmaakt gelukkig als Enige Kat. ♥

Ik heb er heel wat tranen om gelaten dat hij wegging, maar voor Wolfje is het de goede beslissing geweest. Voor Friet ook zéker! Voor Koffie was het natuurlijk moeilijk; die miste Wolfje ook, net als ik.

Gelukkig zijn Koffie en Friet sinds begin november weer helemaal de oude geworden. Het was voor hen toch een verandering in hun jonge leventje, want Wolfje was hier al toen ze hier kwamen wonen. En die verandering vonden ze lastig. Eind goed, al goed…

…hoewel…eind? Ik overweeg heel sterk er een katervriendje bij te adopteren voor Koffie. 🙂 Als dat gebeurt, dan zal ik dit bericht zeker weer updaten!

Update 23 november 2022

En ja, hoor, een update! Op 10 november heb ik Wijntje geadopteerd en de introductie is succesvol verlopen. Koffie, Friet en ik hebben er een katervriend bij en hier kun je alles over hem lezen.

Update 14 december 2022

Koffie en Friet wonen hier nu 5 maanden en wat ben ik dol op ze. ♥ Koffie is ongelofelijk zachtaardig. Ik heb zelden zo’n zachte kater meegemaakt! Hij is vreselijk lief, ook voor Friet en Wijntje. Ik mag hem iedere dag 1 of 2x optillen voor een lekkere knuffel en dan gaat hij liggen in mijn armen. Het is een behoorlijke beer. Slank, maar wel zwaar, dus van mijn armen een lekker bedje maken is moeilijk, haha. Ik voer heel gezellige gesprekken met Koffie. 🙂 Ik vind hem ongelofelijk knap met zijn mooie lichaam en prachtige groene ogen. Hij heeft nu een prachtige, dikke wintervacht en dat voelt heerlijk aan.

Ik was op de eerste dag dat ik Friet ontmoette al verliefd op haar. ♥ Wat een ongelofelijk mooi schildpadpoesje, met haar schitterende gouden ogen. Ze is ontzettend komisch in alles wat ze doet. Elke dag weer is ze vrolijk. Ze heeft nog steeds een heel klein stemmetje en hoewel ze goed gegroeid is, is het nog steeds een klein poesje. Ik noem haar vaak Friet Petite. 🙂

Update 30 januari 2023

Het gaat heel erg goed met Koffie, Wijn en Friet. In Wijntje’s bericht heb ik de ontwikkelingen over hem gepost, die ook erg positief zijn voor Frietje en Koffietje. Tot mijn vreugde zijn Koffie en Friet nog steeds een setje. ♥ Ze nemen tijd voor zichzelf, maar ook nog steeds heel regelmatig knuffeltijd met elkaar. Zo ontzettend schattig om te zien!